مىبايست شرف ، دين ، انسانيّت ، آزادگى و همه چيز خود را از دست بدهند . آنها حجت خداوند و فرزند پيغمبر خويش را يارى كردند و از هدف مقدس و انسانى وى حمايت نمودند ، در روزى كه ديگران با نهايت بىشرمى بدترين و ننگين‌ترين جنايتها را نسبت به آن حضرت روا داشتند . در تاريخ جهان ، مردان فداكار و جانباز بسيار بودند ؛ اما فداكارى در شرايطى كه ياران پاك حسين عليه السّلام در آن به سر مىبردند ، كم نظير است . اينان فداكارى كردند در حالى كه شهادت براى آنها قطعى بود ، پايدارى نمودند در شرايطى كه هيچ گونه اميدى براى زنده ماندن و نجات وجود نداشت . آنها با آن كه مىدانستند كشته مىشوند - آن هم با رنج گرسنگى و در التهابى سخت از عطش - با اين حال استقامت كردند و تا آخرين حدّ امكان پايدارى نمودند ، با آن كه نه تنها هيچ گونه عامل مادى و فشار پشت سر آنان وجود نداشت ، بلكه حسين عليه السّلام بارها از آنان حل بيعت كرد و فرمود : « من به شما اذن دادم ؛ اكنون مىتوانيد به ديار خود برويد » . ولى آنان پايمردى و ثبات نشان دادند و سرور آزادگان را در ميان انبوهى خونخوار رها نساختند . مردانى كه در اين پيكار هدف داشتند و به خاطر اصولى اسلامى و انسانى با چشمى باز و بصير شمشير مىزدند . انگيزهء آنها خدا بود و مبارزه با ستم ، و هدف آنها ريشه كن ساختن حكومت و قدرتى كه هستى اسلام و عدالت را به نيستى و سقوط تهديد مىنمود . آنان يك سرباز عادى نبودند كه ندانند چه مىكنند و به خاطر چه كسى نبرد مىنمايند . چشمانشان باز و هدفهايشان بلند و عالى بود . آرى ، وجود اين همه شرايط بود كه به جانبازيهاى آنها ارزش جهانى داد و به آنها زندگى ابدى بخشيد . درود فراوان به روان پاك آنها باد !